کاهگل (شعر)

از شانه های خسته ی من رفته پشت بام نامرد یادی از این نردبان نکرد...

تنها کنار دهکدهمن ماندم و بلوطمن ماندم و خروسمن ماندم و شغالمن ماندم و درخت توت راه باغشاید من و بلوط اشتباه کرده ایمیعنی کلاه رفته بر سر من و بلوط؟!...

سکوتعاشقانه ای است کهغرور را می شکندو عشق چشم به راه سکوتمی ماند...

وعده ها آمده اندخانه را می سازندکوچه را می روبندآب و گل می رود ازسینه ی فرشپسرک غصه نخوربرو یک عالمه بزغاله بخرو دوباره گلهو دو باره نی و نازپسرک نوک عصایشبه دل خاک دویدآهی از سینه کشید:سیل دیشبپدرم را برده است xa0...