کاهگل (شعر)

بی وفایی زده آتش به درونم آقادیر گاهی است که یک برکه ی خونم آقاکز و بارانیم و پشت ستونم آقاچه بگویم منم و خوار و زبونم آقامن که این قافله را سنگ صبورم آقابه که گویم که خود از قافیه دورم آقاگر چه همواره بلا بوده تا من بودمخوبی و لطف شما بوده تا من بودمکسری وزن و هجا بوده تا من بودمبین ما شاه و گدا بوده تا من بودمنوکری را که به تقصیر برد آب آقامی شود طعنه ای و خرده به ارباب آقارنگ آبم ؛ به خدا پاک خرابم آقاو خودم را نشکستم که سرابم آقامن فقط پیکره ی رنگ و لعابم آقاآخر تیرگی و زنگ و حجابم آقاخرقه ی...

ادامه مطلب