بی وفایی زده ...

بی وفایی زده آتش به درونم آقا
دیر گاهی است که یک برکه ی خونم آقا
کز و بارانیم و پشت ستونم آقا
چه بگویم منم و خوار و زبونم آقا
من که این قافله را سنگ صبورم آقا
به که گویم که خود از قافیه دورم آقا
گر چه همواره بلا بوده تا من بودم
خوبی و لطف شما بوده تا من بودم
کسری وزن و هجا بوده تا من بودم
بین ما شاه و گدا بوده تا من بودم
نوکری را که به تقصیر برد آب آقا
می شود طعنه ای و خرده به ارباب آقا
رنگ آبم ؛ به خدا پاک خرابم آقا
و خودم را نشکستم که سرابم آقا
من فقط پیکره ی رنگ و لعابم آقا
آخر تیرگی و زنگ و حجابم آقا
خرقه ی کهنه اگر خود بتکاند آقا
بندها بگسلد و خرقه نماند آقا
برچسبها: بی وفا, انتظار کاهگل (شعر)...